17 января в минском клубе Shelter состоялась выступление российской death metal формации Nakka, в поддержке которой активное участие приняли группы Exegutor, Cist и Beyond the Darkness. Представляем Вашему вниманию фоторепортаж с этого оголтелого вечера.

Чарговы Калядны Фэст прайшоў у Re:Public 25-га снежня пры ўдзеле «Irdorath», «Стары Ольса», «Znich», «Litvintroll», ды спецыяльных гасцёў.

Ужо на падыходзе была заўважана доўгая чарга з жадаючых патрапіць: народу сапраўды было шмат. Танцпол быў запоўнены цалкам, другі паверх таксама (дарэчы сумнеўны ход «оргаў» наконт усталявання столікаў каля самай агароджы на другім паверсе – народу за імі было няшмат, але мора жадаючых было падысці бліжэй, столікі заміналі), столікі на паверхах таксама не пуставалі. Сярод мерча былі майкі «Litvintroll» з «каляднага» набору, новыя прынты Знічоў ды бездань модных зараз вышымаек. Моцна выглядаў мегаолдскульны прадавец на ўваходзе. «Irdorath» пачалі з добра вядомых хітоў, разбаўляючы сэт новымі рэчамі. Часам здавалася, што ў гурта з’явілася сапраўдная "металічная" падача матэрыяла, хэдбэнг, агульны драйв, нейкая асаблівая энергетыка. “Ketri”, “Rondo”, новая рэч з паўдневаеўрапейскага фальклору, новая на беларускай мове, падчас выканання якіх, як мне падалося, гурт выглядаў крыху недарэчна ў сваіх мэдываль/гатычных касцюмах. Гралі каля гадзіны, цікава было паназіраць як працуе ў такой “спецвопратцы” драмер прагрэсіўшчыкаў «Serdce», дэманструючы зайздросную музычную шматбаковасць.

У перапынку каля гардэроба была заўважана групоўка хлапцоў, якія спецыяльна пераапраналіся для ўгару ў мошы. Нібыта прыйшлі паслухаць «slamming brutal death». Апрануліся ў майкі ды кароценікія шорты. Я да чаго. Гэтыя хлапчукі ўзялі удзел у наступнай імпрэзе. Перад выступам «Старога Ольсы» на сцэну выйшлі сапраўдныя калядоўшчыкі (гэты выступ ладзіў СЭТ у складзе “Горынь”+support): каля дзесятка апранутых у традыцыйныя строі жанок, каза, мядзведзь, цыганы ды… поп! Добра засьпяваўшы калядкі, на сцэне далей разыгралі вясёлы спектакль. Па традыцыі звалілася і ажыла каза, а потым выйшаў мядзведзь, які прапанаваў з ім паборацца. Сярод жадаючых з залі з’явіляся тыя самыя хлапчукі ў шортах (чым выклікалі яўнае здзіўленне вядучага З. Сасноўскага: “хлопцы, вы з Фларыды?”), але нават яны пабораць мядзведзя не здолелі , затое паўдзельнічалі ў гандлі за каня, якога прадавалі цыганы. А тым часам па залі шпацыраваў поп, у якога за асабісты ўнёсак можна было палічыцца са сваімі “справамі”. «Стары Ольса» граў няшмат, і, як мне падалося, музыкі былі крыху здзіўлены гарачым прыемам, нават на біс выйшлі далека не адразу. Гурт прапанаваў у асноўным вайсковую лірыку: пра бітву пад Воршаю, “Літвіна”, часам пераходзячы да ўсім вядомым рэчаў кшталту “Карчмы”. Бісавалі знакамітай “Ai Vis La Lop”, пераходзячай ў Nirvana - але я больш чакаў папулярнага цяпер у інэтах кавэра на “One” Металлікі, тым больш, што публіка была адпаведная. Затое была выкана новая рэч (ва ўсялякім разе я такой не чуў раней) пра тое, як дружына рыцараў рассекла на кавалкі нямецкую прыгажуню, якую не змаглі падзяліць паміж сабой. Каму жорстка, а каму – сапраўдная металічная тэматыка!

Чарговая пауза была упрыгожана кароценькім выступам гурта сярэднявечных танцаў “Гістрыен”, апасля якой выйшлі «Znich». Адразу кінулася ў вочы адсутнасць Гароха – як мне падалося з новым драмерам гурт выглядаў не зусім упэўнена. Акрамя таго вельмі дрэнна было чуваць гітару – прабівалася толькі праз сола-партыі. «Каляда-калядзец», «Крыжы-Абярэгі», «Крыва-Крывейта», «Ярыла», «Мроя», «Хай палюбіць», «Чорны Зніч», «Язычнік Я» - гурт парадаваў гледачоў традыцыйным наборам хітоў. Вядучы фэста Зміцер Сасноўскі падзякваў некага «мецэната», што падарыў гурту дуду вырабу Тодара Кашкурэвіча, хаця як мне падалося, Кастусь увесь сэт граў на старай кульпіноўскай. 

Пасьля нядоўгай настройкі пачалі лабаць «Litvintroll», і менавіта тут пачалі адбывацца цікавыя рэчы! Па-першае, на танцполе з'явілася нейкае падабенства на мош, пачалі паціху сыпацца стэйдждайверы (дарэчы, чаму хлопцы скочуць са сцэны тварам уніз, а дзяўчыны спіной?), па-другое, былі выкананы некаторыя новыя песні – пра ноль у кішэні (нажаль тэксту дакладна не разабраў) і мегабалада, здольная заняці свае месца сярод сусветных хітоў. Якасць гуку таксама выклікала пытанні, бо я лепш за ўсе чуў партыі бас-гітары (і я скажу, што хлапец выдатна грае!), але агульны угар гэты недахоп скасаваў. «Крыжак», «Камарова смерць», «Lipka», «Rock’n’Troll», тым часам на танцполе адбывалася сапраўдная бітва, у якой двухмятровы не зусім цвярозы волат у майцы Дынама супрацьстаяў цэлай суполцы мошэраў (з пераменным поспехам). «Да сябра» – цуды не скончаны. На сцэну ўздымаецца хлапец, які хуценька прапануе пабрацца шлюбам сваей дзяўчыне, тут жа з'яўляецца і сам аб'ект. Усе шчаслівыя, абдымаюцца, цалуюцца: каляды! Потым ідзе прыгожая вышэй адзначаная балада: «малыя тролікі, п'яныя тролікі» - цудоўна! Пазітыўныя уражанні пакінуў чарговы «Калядны фест», чакаем наступных канцэртаў, прасвечаных народным святам – вяснова-раўнадзенскім ды купальскім (дарэчы апошні будзе ў фармаце «Open air»)!

Здымкі і тэкст: Siarhei Hahulin

Не успел утихнуть шум после концертов «Rage» и «Tarja Turunen», как в Минск приехал экс-участник обоих формирований – всем известный барабанщик Майк Террана! Мастер-класс отгремел 21 декабря в клубе «Пираты», при поддержке «Art Rock Studio». Концерт, понятное дело, начался не в заявленные 19:00, а в 20:00, поэтому около часа мы могли лицезреть лишь внушительную барабанную установку. Но вот началось выступление…Я ожидал услышать фонограммы «Rage», «Tarja», и прочих известных групп, и сопутствующие им «драмкаверы», но Майк показал, что он действительно барабанщик с большой буквы. Поднявшись на сцену, ни сказав ни слова, он сразу взял в руки палочки и стал играть под классику! Первые полчаса прошли как на одном дыхании – сет был составлен из мелодий, которые, казалось, подошли бы для какого-нибудь пионерского марша или оперы. Майк выдавал настоящие тяжёлые шедевры. А уже после, немного отдышавшись, он поприветствовал фанатов.

 

Само выступление можно разделить на 3 части, в перерывах между которыми артист отвечал на вопросы, а их было не мало. Так мы смогли узнать, что любимыми палочками Майка являются «Vic Firth», в детстве его называли девочкой из-за длинных волос, а слушать артист предпочитает преимущественно классику, из которой он выделил Моцарта и Чайковского. В джазе его любимым исполнителем является Фрэнк Синатра. Танцевальная музыка ему нравится: но не то, что играют в современных клубах, а то, под что отрывались лет 300 назад. Барабанить Террана начал с 8 лет, и с тех пор (на данный момент ему 55 лет), всё время совершенствует мастерство. В своём выступлении он хотел показать, что музыка, написанная несколько веков назад – академическая и совсем не брутальная, способна зазвучать по-иному, стоит только приложить некоторые усилия. Отдельно стоит отметить поведение Майка на сцене: его мимика, движения тела, добавляли изюминку в выступление. То он играет подбрасывая палочки в воздух, то играет руками, то наденет парик…словом, выступление становилось всё интереснее и интереснее. Манера подачи также была очень интересной: Террана играл очень просто и динамично, как будто выполнял абсолютно естественную работу, а не сложнейшую комбинацию, однако от этого музыка не теряла своей красоты.

 

В третьей части своего выступления он сыграл современные композиции, в числе которых был известный саундтрек 70 годов из фильмов про «Рокки Бальбоа». Настоящим сюрпризом стал выход на сцену организаторов концерта - коллектива «Art Rock Studio». Вместе с Майком они исполнили одну из его композиций, а в конце мастер-класса все дружно сделали «селфи» с залом. В течении всего концерта Майк рекламировал свой альбом, говорил о жизни и о том, как важно быть самим собой. Интересное совпадение: выступление в Минске – последний «гиг» Терраны в этом году. В заключение мастер-класса он по-русски сказал «Спасибо. Спасибо большое!»…после чего вернулся на сцену и отыграл на бис еще одно соло, которое исполнял в туре вместе с «Rage». После выступления можно было сфотографироваться на память и пообщаться с артистом, а также подписать фирменный CD.